صبح با صدای صبری خانم چشم باز کردم که داشت میگفت تا ۱ ساعت دیگ آماده بشم
بعد از برداشتن حوله به سمت حموم میرم. رو به روی آینه وایمیستم به انعکاس خودم داخل آینه نگاه می‌کنم سرم زخم شده ولی اونقدر عمیق نیست. سریع دوش میگیرم و میرم بیرون.
رو به پاییز بودیم و هوا خنک ی هودی مشکی مبپوشم با شلوار بگ. خرمن موهام رو جمع میکنم و میدم داخل هودی. 
میرم پایین‌. به سمت در که صبری خانم لقمه ای میده دستم. با لبخند نگاهش میکنم و به سمت پشت باغ میرم.
آراد ماشین رو از پارکینگ در آورده و منتظرم نشسته به سمتش میرم در ماشین رو باز میکنم و میشینم انقدر توی فکر بود که وقتی در ماشین رو میبندم متوجه من میشه

سرم تیر بدی کشید و باعث شد از عالم بی‌خبری در بیام چشمام رو باز میکنم و اطراف رو نگاه می‌کنم تو اتاقم بودم. چرا انقدر سرم تیر میکشید. یکم به مغزم فشار آوردم و اتفاقاتی ک افتاده بود از جلوی چشمام رد شد.
جامو پیدا کردن نمیتونم دیگ حتی اینجا بمونم.
فوری از جام بلند میشم که چشم هام سیاهی میره و سرم تیر میکشه دستم رو از عسلی میگیرم تا به حالت عادی برگردم که دستم به لیوان روی میز میخوره ک میوفته. هم زمان با صدای افتادن لیوان صدای قدم هایی که به سمتم میاد رو میشنوم.
به سمت صدای قدم ها برمیگردم که آراد رو میبینم به سمتم میاد و دستم رو توی دستش میگیره:
حالت خوبه؟
بهش لبخند میزنم: خوبم 
به سمت مبل های داخل اتاق میریم و کمکم میکنه دوی مبل بشینم و خودش کنارم جا میگیره.
لب میزنم: تونستی بفهمی کی بود؟

تا به حال توی عمرم انقدر بهم خوش نگذشته بود کی فکرش میکرد آراد اون آدم اخمو منو ورداره ببره پیک نیک.
با یاد آوردی اون لحظه ها لبخندی روی لبم شکل میگیره.
به پهلو میشم و از پنجره بیرونو نگاه میکنم. توی افکارم غرق بودم ک چشم هام کم کم گرم شد و به عالم خواب فرو رفتم.
با حس خفگی از خواب بیدار شدم. به اطراف نگاه کردم ساعت ۲ شب بود دهنم خشک شده بود و نیاز به آب داشتم. از اتاق میام بیرون و به سمت آشپزخونه میرم لیوان تمیزی از داخل کابینت برمیدارم و از شیر پر آبش میکنم ی نفس سر میکشم که حس میکنم چیزی رو از گوشه چشمم تشخیص دادم. سریع به سمت حال برمیگردم ولی دیگ چیزی نیست.
لیوان رو بدون سر و صدا داخل سینک میزارم. پاورچین پاورچین به سمت حال میرم همینجوری دارم اطراف رو نگا میکنم. صدای پا رو میتونم از پشت سرم تشخیص بدم ولی تا میخوام برگردم دستی جلوی دهنم رو میگیره.
صداشو تو گوشم میپیچه:
بالاخره پیدات کردم

در عمارت رو باز کردم و با چشم دنبال آراد میگشتم که نگهبان گفت:
خانم، آقا آراد گفتن شما رو تا جای ماشین همراهمی کنم
سرم رو به نشونه تایید حرفاش تکون دادم و اون جلوتر راه افتاد و به سمت پشت عمارت حرکت کرد.
داشتم با خودم فکر میکرد آراد ممکنه کجا منو ببره.
جلوی در پارکينگ ایستادیم 
نگهبان: آقا آراد گفتن همینجا منتظر وایستید.
سری تکون میدم و نگهبان ازم دور میشه در همون حین یک ماشین بی‌ام‌وه مشکی از پارکینگ میاد بیرون شیشه هاش دودیه برا همون نمیتونم سر نشینش ببینم ولی تشخیص اینکه آراده کار سختی نیست جلو پام می‌ایسته. میخوام در ماشین رو باز کنم که خودش پیاده میشه و به سمتم میاد و دروبرام باز میکنه بهش لبخند میزنم و سوار میشم. 
بعد از چند لحظه خودشم کنارم جا میگیره و شروع به حرکت میکنه. سرم به شیشه تکیه میدم و به مردم و مغازه ها نگاه می‌کنم. چشم هام رو میبیندم و توی افکارم غرق میشم.
با توقف ماشین چشم هام رو باز میکنم و به اطراف نگاه میکنم

وان که قشنگ چشمک می‌زد، ولی من رسماً از پا افتاده بودم. فقط یه دوش می‌خواستم و بعدش خواب. وان رو گذاشتم واسه یه وقت دیگه. زود دوش گرفتم، ست رو پوشیدم، حوله رو هم دور موهام پیچیدم و غش کردم رو تخت. نمی‌دونم سرم به بالشت خورد یا نه، پریدم تو خواب عمیق!

***

(یه چرت طولانی و دلچسب بعد از کلی خستگی!)

***

از خواب که پریدم، دیدم ای دل غافل، کلی وقت گذشته. ساعت رو نگاه کردم، یازده و خورده‌ای بود. صدای قاروقور شکمم داشت گوش عالم رو کر می‌کرد. خیلی وقت بود هیچی نخورده بودم. دیگه چاره‌ای نبود، باید دل رو به دریا می‌زدم و پا می‌شدم.

رفتم پایین. خونه رو سکوت گرفته بود، انگار نه انگار کسی اینجا زندگی می‌کنه. رفتم سمت آشپزخونه. خدمه داشتن کاراشون رو می‌کردن. سلام کردم و یه صندلی کشیدم کنار. همون‌جوری که نگاهشون می‌کردم، پرسیدم: «ببخشید، ناهار کی حاضره؟»

یکی از خانم‌ها که سنش از بقیه بیشتر بود، گفت: «همین الان عزیزم، منتظر آقا هستیم بیان.»

سری تکون دادم و همون‌جا تو آشپزخونه سرگرم شدم.
 

داشتیم به سمت عمارت برمیگشتیم ساعت از ۲ شب هم گذشته بود. من هنوزم روی پشت آراد سوار بودم امیدوارم اذیتش نکرده باشم. 
وارد عمارت شدیم و با همون حال از پله ها بالا رفتیم. رسیدیم جلوی در اتاق آراد.
از پشتش پایین اومدم و در اتاق رو باز کردم آراد وارد اتاق شد. نگاهم به تخت افتاد از همون موقع که بیدار شدم همونجوری بهم ریخته مونده بود.
همینجور به تخت نگاه میکردم که آراد گفت:
بیا تو چرا اونجا وایستادی
کی تغییر شکل داد متوجه نشدم
لبخندی به روش زدم:
باید بخوابم. خیلی شب خوبی بود بهم خوش گذشت.
با قدم های آروم به سمتم اومد.
ضربان قلبم بالا رفت.
رو به رو ایستاد به چشم هام نگاه میکرد و کم کم لبخندی رو لب هاش شکل گرفت. نگاهم از لب های خندونش به چشم هاش کشیده شد و داشت صورتم کنکاش میکرد. بالاخره چشم های روی لب هام سابت موند. همینجور داشت فاصله رو کم میکرد نزدیک و نزدیک تر می اومد فاصله بین لب همون کمتر از دو سانت بود قلبم ی جوری محکم میکوبید ک میترسیدم نکنه آراد صداشو بشنوه.
لحظه آخر احساس کردم دارم گرمای لباش رو حس میکنم صدایی از طبقه پایین مانع این تماس شد. لب هامو روی هم فشار میدم.
آراد: برو بخواب خسته شدی.
بدون حرف فقط سری تکون میدم و میخوام برم سمت اتاقم ک صداش متوفقم میکنه:
برات لباس گرفتم داخل اتاقت هس میتونی لباساتو عوض کنی.
نگاهش میکنم و زیر لب تشکری میکنم و راه اتاقو در پیش میگیرم...

"بالاخره بیدار شدی. کم‌کم داشتم فکر می‌کردم نمیای."

آروم برگشت سمتم. چشم‌هاش یه‌جور غریبی شده بود، ولی دقیق نمی‌فهمیدم چی تغییر کرده.

از جام بلند شدم و رفتم سمتش. تازه فهمیدم یه سر و گردن ازم بلندتره. تو چشم‌هاش نگاه کردم؛ همون چشمایی که همیشه سرد بودن، ولی حالا عجیب‌تر از قبل. گفتم:

"آماده‌م… بریم."

دستم رو گرفت و تقریباً دوان‌دوان از اتاق زدیم بیرون. رفتیم سمت باغ. همین که وارد باغ شدیم، وایستاد. دستمو ول کرد و چند قدم جلوتر رفت. هنوز نفسم جا نیفتاده بود که جلوی چشم‌هام شروع کرد تغییر کردن. اون هیکل بلندش خم شد، چهار دست‌وپا شد… و یه‌دفعه صدای خرد شدن استخون‌هاش بالا رفت. پوستش لرزید و کمی بعد، اون گرگِ خاکستریِ بزرگ ظاهر شد.

وقتی برگشت سمت من، دیگه آراد نبود… یه گرگ غول‌پیکر مقابلم بود. تنها چیزی که از آراد تو صورتش مونده بود، اون چشم‌های یخی بود. لرزم گرفت. قدش تا زیر سینه‌م می‌رسید و برای کسی مثل من که از گرگ می‌ترسه… این یعنی خودِ وحشت.

آروم اومد جلو و جلوی پام زانو زد، انگار می‌خواست بگه: "سوار شو." مردد بودم. تو چشم‌هاش نگاه کردم. پلک‌هاشو رو هم گذاشت و یه جوری که انگار می‌خواست بهم اطمینان بده، دوباره باز کرد.

با احتیاط دستمو گذاشتم رو خزِ سرد و لطیفش. انگشت‌هام رو آروم روی پشتش کشیدم تا رسیدم به کمرش. یکم زور زدم و خودمو بالا کشیدم تا نشستم روش.

همین که نشستم، حرکت کرد. به سمت تهِ باغ می‌رفتیم. باد تو صورتم می‌خورد و قلبم تند می‌زد.

آخر باغ به جنگل باز می‌شد… و ما با سرعت داشتیم وارد تاریکیِ اون جنگل می‌شدیم...

همین‌جوری که داشتم می‌دویدم، یه دفعه یه نوری بین درختا دیدم. یه نور عجیب و قوی... انگار منو سمت خودش می‌کشید. همین‌طور که نزدیک‌تر می‌شدم، فهمیدم نور از یه دختره. پشتش به من بود و نمی‌تونستم صورتشو ببینم، فقط موهای بلند و قهوه‌ایش که تو باد تکون می‌خورد. قدم‌به‌قدم رفتم جلو که صورتشو ببینم، ولی یهو حس کردم دارم ازش دور می‌شم... انگار داشتم به هوش میومدم.  

وقتی چشمامو باز کردم، تازه فهمیدم که طلسم شدم. و تنها کسی که می‌تونه این طلسمو باطل کنه... معشوقمه.

ساکت می‌شه. خب؟ معشوق بدبخت دقیقاً باید چیکار کنه؟ فکرم از دهنم می‌پره بیرون:
خب معشوقه باید چیکار کنه؟

سرشو می‌ندازه پایین و آروم می‌گه:
نمی‌دونم... یعنی نمی‌دونم دقیقاً باید چیکار کنه. رفتم سراغ کلی جادوگر و ساحره، کلی پرس‌وجو کردم، ولی همشون یه چیز گفتن... باید صبر کنم تا خودش پیدا بشه. اون وقت طلسم خودش نشون می‌ده که چی می‌خواد.

تو چشماش نگاه می‌کنم که شاید بتونم یه حسی، یه چیزی ازش بخونم، ولی بازم نگاهشو ازم می‌دزده... انگار از چشم‌هام فرار می‌کنه. بعد دستشو رو صورتش می‌کشه و از جاش بلند می‌شه. دوباره اون حالت مغرور همیشگیش تو صورتش برمی‌گرده. با صدای سردی می‌گه:
به هر حال تا الان که اون معشوق پیدا نشده.

چند لحظه مکث می‌کنه، بعد ادامه می‌ده:
استراحت کن. شب با گله می‌ریم گشت. اگه دوست داری می‌تونی همراهمون بیای.

و بدون اینکه صبر کنه جواب بدم، می‌ذاره می‌ره و منو با فکرام تنها می‌ذاره. نمی‌دونم چرا باید انقد ذهنم درگیرش بشه...

همون‌طور که گفته بود سرمو گذاشتم رو بالش، شاید یه کم استراحت کنم... ببینم شب قراره چی پیش بیاد